Met gemengde gevoelens heb ik het interview van de Colombiaanse journalist Jorge Enrique Botero met Tanja Nijmeijer bekeken gisteren. Alle waardering voor Botero’s contact met een interessant personage in de FARC en zijn geploeter om er te komen. Dat duurt als het tegenzit een paar weken. Plus dat hij riskeert een bommenpakket op zijn donder te krijgen. Maar … het is geen interview. Hij zet de camera aan en Tanja begint in haar Nederlands en FARCiaanse Spaans te babbelen.
Om die reden zet Botero zijn geloofwaardigheid op het spel. Het is waarschijnlijk niet toevallig dat hij Nijmeijer na de dood van haar baas Mono Jojoy en de FARC’s hoogste commandant Alfonso Cano heeft gesproken. Als je terugkomt met beelden van een babbelende Tanja die geen enkele kritische vraag krijgt, wek je de indruk een boodschapper van de FARC te zijn. Nu worden we hier in Colombia zo doodgegooid met de ronkende propaganda van de regering en het leger die maar blijven hameren dat de FARC een stelletje terroristen zijn en verder niks, dat het geen kwaad kan om ook de andere kant te laten zien. Maar om dat dan te presenteren als een interview met Tanja Nijmeijer? Nee.
Nijmeijer figureerde in Botero’s video als woordvoerder van de FARC die uitlegde hoe zij en het merendeel van haar kameraden het bombardement hebben overleefd en dat de dood van Jojoy en Cano geen ernstige gevolgen zal hebben. Punt. Dat hadden ze ook in een persverklaring op hun website kunnen zetten, met de video van Botero als ondersteunend materiaal. Botero ging erheen omdat hij weet dat hij zijn beelden voor een mals prijsje in Nederland kan verkopen. Waarschijnlijk laat hij Tanja daarom zelfs al in het Nederlands babbelen. Net zo makkelijk. Maar het is geen journalistiek.
Het eerste interview verkocht hij aan de Wereldomroep, het tweede aan de NOS, voor het derde is RTL aan de beurt? Ik gok dat het derde wordt gehouden na de dood van de nieuwe baas, Timochenko. Of misschien is Botero alweer onderweg omdat de FARC een nog groter imagoprobleem dan anders hebben: ze hebben inmiddels ook vier gijzelaars die al meer dan twaalf jaar in de jungle zaten weg te rotten doodgeschoten, omdat het leger ze wilde komen redden.
Die beelden zijn maar voor een paar mensen echt belangrijk: de Nijmeijers in Denekamp. Voor de rest is het volledig niet interessant, nee, ik lieg, ik heb gefascineerd toegekeken hoe Nijmeijer zich met een blok hout op haar schouder staande hield in een kolkende rivier. Petje af. Maar dat hadden ze dus ook op de FARC-website kunnen zetten.
RTL, stuur Botero goed geïnstrueerd op pad en laat hem dat interview in het Spaans doen.
